Vakantieleed
Als reisleider maak je wel eens vakantieleed mee, zoals een aantal weken geleden
.
Kuala Lumpur airport zeven uur in de morgen, ik wacht op mijn nieuwe groep, die uit Amsterdam aankomt, voor een rondreis in Maleisie.
Als ik alle gasten bij elkaar heb, lopen we naar de bus, die ons naar Kuala Lumpur stad zal brengen. In de bus heet ik de gasten welkom in Maleisie en vertel hun dat we eerst een stadstoer zullen maken, voordat we naar het hotel gaan. Vroeg in de morgen is het niet mogelijk om direkt in te checken in het hotel, zeker niet in zo’n drukke stad als Kuala Lumpur, waar de hotels “zeker het weekend” volgeboekt zijn.
Om de gasten wakker te houden, want voor hen “met 7 uur tijdsverschil” is het midden in de nacht, bezoeken we eerst de Batu Caves, een Hindoe tempel met 272 treden klimmen, om in de heilige grot te komen.
Dat weekend is het taipusan festival aan de gang, waar in drie dagen tijd 1,3 miljoen mensen deze heilige plaats bezoeken. Zelfs uit India vliegen de Hindoes over om dit festival hier bij te wonen.
Als we de bus parkeren moeten we verder lopen dan gewoonlijk, om bij de tempel te komen, zo druk is het.
Bij de tempel is het een kleurijk geheel, hier lopen de vrouwen in prachtige sari’s en punjabi’s, de traditionele kleding. Mannen sjouwen Kavadi’s, die zijn vastgemaakt met metalen haken op hun rug, wangen doorboord met metalen pennen, piercingen over hun hele body. Deze mannen lopen in een trans zo’n dertien kilometer, terwijl hun familie hen onder kontrole houdt en tevens bidden om kwade geesten te verdrijven, zodat er geen ongelukken kunnen gebeuren. Veel mannen en vrouwen zijn versierd met oranje bloemen- kransen om hun hals, die ze dan weer offeren aan hun goden.
Voor en rondom de tempels zie je marktkramen met heel veel kitsch, afbeeldingen van hun goden, potten en pannen, veel muziek en dvd’s met de Bollywood films. Het is echt een spektakel, een kans die je eens in je leven krijgt om zoiets mee te maken.
Met zoveel bezoekers op deze heilige plaats, ligt er overal zwerfvuil van etenswaren, plastic bakjes, lege flesjes, het is uitkijken waar je loopt, om niet uit te glijden.
Terwijl mijn gasten nog onder de indruk zijn van wat ze allemaal hebben gezien,
neem ik ze mee terug naar de bus, iedereen loopt achter mij aan en ik kijk steeds om of ik de groep nog bij elkaar heb, tot ik een stel mis. De andere gasten laat ik door lopen en ik loop terug. En ja hoor een vrouw van mijn groep is uit gegleden en heeft haar voet bezeerd. Intussen is zij al overeind gekrabbeld en zegt, ohhh het valt wel mee, ik struikelde over een ongelijke steen, maar het gaat wel. Langzaam loop ik met haar en haar man naar de bus om naar onze volgende bezienswaardigheid te rijden. Hier kan kan ze echter niet meer goed uit de voeten en blijft in de bus zitten.
Als we de bus parkeren moeten we verder lopen dan gewoonlijk, om bij de tempel te komen, zo druk is het.
Bij de tempel is het een kleurijk geheel, hier lopen de vrouwen in prachtige sari’s en punjabi’s, de traditionele kleding. Mannen sjouwen Kavadi’s, die zijn vastgemaakt met metalen haken op hun rug, wangen doorboord met metalen pennen, piercingen over hun hele body. Deze mannen lopen in een trans zo’n dertien kilometer, terwijl hun familie hen onder kontrole houdt en tevens bidden om kwade geesten te verdrijven, zodat er geen ongelukken kunnen gebeuren. Veel mannen en vrouwen zijn versierd met oranje bloemen- kransen om hun hals, die ze dan weer offeren aan hun goden.
Voor en rondom de tempels zie je marktkramen met heel veel kitsch, afbeeldingen van hun goden, potten en pannen, veel muziek en dvd’s met de Bollywood films. Het is echt een spektakel, een kans die je eens in je leven krijgt om zoiets mee te maken.
Met zoveel bezoekers op deze heilige plaats, ligt er overal zwerfvuil van etenswaren, plastic bakjes, lege flesjes, het is uitkijken waar je loopt, om niet uit te glijden.
Terwijl mijn gasten nog onder de indruk zijn van wat ze allemaal hebben gezien,
neem ik ze mee terug naar de bus, iedereen loopt achter mij aan en ik kijk steeds om of ik de groep nog bij elkaar heb, tot ik een stel mis. De andere gasten laat ik door lopen en ik loop terug. En ja hoor een vrouw van mijn groep is uit gegleden en heeft haar voet bezeerd. Intussen is zij al overeind gekrabbeld en zegt, ohhh het valt wel mee, ik struikelde over een ongelijke steen, maar het gaat wel. Langzaam loop ik met haar en haar man naar de bus om naar onze volgende bezienswaardigheid te rijden. Hier kan kan ze echter niet meer goed uit de voeten en blijft in de bus zitten.
Ik vind het beter dat we naar een hospital gaan, om het voor het zekere maar even na te laten kijken. Bij het hospital aangekomen vraag ik een rolstoel, zodat ze niet strompelend naar binnen hoeft. Nadat de dokter heeft gekeke en gevoeld, worden er foto’s gemaakt.
Vrij snel krijgen we al uitslag van de dokter. Uw voet is op twee plaatsen gebroken en zal in het gips moeten en u mag er voorlopig niet meer op staan of mee lopen . Ze probeerd nog wat tegen te stribbelen en zegt, over twee dagen gaan we de jungle in, naar Taman Negara, kan ik dan mee. Helaas, dat zal niet gaan, geeft de dokter als antwoord.
Vrij snel krijgen we al uitslag van de dokter. Uw voet is op twee plaatsen gebroken en zal in het gips moeten en u mag er voorlopig niet meer op staan of mee lopen . Ze probeerd nog wat tegen te stribbelen en zegt, over twee dagen gaan we de jungle in, naar Taman Negara, kan ik dan mee. Helaas, dat zal niet gaan, geeft de dokter als antwoord.
Nog voor ze haar hotel had gezien krijgt ze de mededeling, terug naar Nederland.
Weer dertien uur vliegen en een enorme jetlag, wel met foto’s van een gebroken voet, een van de weinige souveniers, die ze overhoudt aan een vakantie in Maleisie.
Bert
Weer dertien uur vliegen en een enorme jetlag, wel met foto’s van een gebroken voet, een van de weinige souveniers, die ze overhoudt aan een vakantie in Maleisie.
Bert
Copy write © 2007 Bert Peters All Rights Reserved.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten