Integreren en Erwtensoep

In Nederland praat iedereen over integreren van onze buitenlanders en bekritiseren we de mensen, die elkaar opzoeken, zoals de Turken met Turken, Marokanen met Marokanen en de diversen andere bevolkings groepen, die in Nederland een nieuw leven hebben opgebouwd. Vrouwen met een hoofddoek wordt niet echt geaccepteerd en geeft nogal eens problemen, als ik zo de nieuwsgaring van Nederland bekijk. Waarom, vraag ik me dan af. Oke, een burka is iets teveel van het goede , zeker met oog op de veiligheid. Een vrouw helemaal verpakken en de man kan doen waar hij zin in heeft, kan ik niet echt goedkeuren. Vrouwen onderdrukken en dom houden, staat nergens in geen ene religie beschreven.
Nu woon ik al een aantal jaren in een land, waar alleen maar gemixte bevolking van, Malay, Chinezen, Indiers, Arabieren en ook Europeanen leven. De moslim vrouwen lopen hier echt niet achter hun man aan en hebben wel degelijk wat te vertellen. Veel moslim vrouwen hebben hier een hoge functie bij de overheid, het ministerie, of bij bankwezen. Deze vrouwen dragen hun hoofddoek met veel flair en zien er zeer charmant uit.
Moslim ouders stimuleren hun kinderen hier, zowel zoon als dochter om naar de universiteit te gaan om zodoende een beter bestaan op te kunnen bouwen en een rijker leven te hebben.
Iedereen heeft respect voor elkaar en elkanders geloof. Maleisie, eigenlijk een moslim land, maar waar religies vrij zijn. Iederen spreekt zijn eigen taal onder elkaar, heben hun eigen feestdagen. Ieder behoudt zijn eigen gebruiken, zoals kleding, eetgewoonte en hun gerechten. Kinderen gaan naar diversen scholen. Een Moslim, een Chinees, Hindu, Christen, ieder heeft zijn eigen school, waar ze onderwijs krijgen in hun eigen taal en gebruiken. Iedereen leert op school wel de Maleisische voortaal, Bahasa Malay en Engels.
Feestdagen worden met elkander gevierd. Als het een Moslim feest, zoals Hari Raya , is iedereen maar dan ook iedereen, zoals de Chinezen, Hindoes, Christen en mensen, die geen geloof hebben vrij.
Met Chinees nieuw jaar is iedereen vrij, kerstmis is iedereen vrij, Hindoe nieuwjaar iedereen is vrij. Ja er zijn veel vrije dagen in Maleisie en leven vreedzaam naast en met elkaar en respecteren elkanders tradities.
Nederland roept wel luid, de buitenlanders moeten zich aanpassen naar onze gewoontes,
Waarom? Wanneer er een paar gezinnen zouden wonen, maar haast de helft van de Nederlandse bevolking zijn buitenlanders.

Nederlanders, die hier wonen zijn aangesloten bij een Nederlandse club, die in stand wordt gehouden door de Nederlandse ambassade. Koninginnedag, die hier door de Nederlanders, uitgebreid wordt gevierd, het zogenaamde Oranje gevoel, dit is nog een groter feest dan ze in Nederland zouden vieren.
Ja en ik zelf maak hier heerlijke erwtensoep, een verademing na alle rijst en mie-gerechten, die je hier kunt kopen. Oke, erg lekker, maar een hollandse pot is ook niet te versmaden.
Wat dacht je van boontje met aardappelen en draadjesvlees mmmmm. Ja over integreren gesproken. Nederlanders doen er in het buitenland ook niet aan mee en zoeken elkaar ook op in de Nederlandse club, niet alleen in Maleisie, maar overal ter wereld. En de Nederlanders hebben commentaar, dat de diversen bevolkings groepen bij elkaar en met elkaar leven en hun eigen cultuur blijven behouden in plaats dat ze een Hollandse cultuur aannemen en een Hollandse pot eten.
Integreren, hoezo, waarom?

Copy write © 2007 Bert Peters All Rights Reserved.

Vakantieleed

Als reisleider maak je wel eens vakantieleed mee, zoals een aantal weken geleden
.
Kuala Lumpur airport zeven uur in de morgen, ik wacht op mijn nieuwe groep, die uit Amsterdam aankomt, voor een rondreis in Maleisie.
Als ik alle gasten bij elkaar heb, lopen we naar de bus, die ons naar Kuala Lumpur stad zal brengen. In de bus heet ik de gasten welkom in Maleisie en vertel hun dat we eerst een stadstoer zullen maken, voordat we naar het hotel gaan. Vroeg in de morgen is het niet mogelijk om direkt in te checken in het hotel, zeker niet in zo’n drukke stad als Kuala Lumpur, waar de hotels “zeker het weekend” volgeboekt zijn.
Om de gasten wakker te houden, want voor hen “met 7 uur tijdsverschil” is het midden in de nacht, bezoeken we eerst de Batu Caves, een Hindoe tempel met 272 treden klimmen, om in de heilige grot te komen.

Dat weekend is het taipusan festival aan de gang, waar in drie dagen tijd 1,3 miljoen mensen deze heilige plaats bezoeken. Zelfs uit India vliegen de Hindoes over om dit festival hier bij te wonen.
Als we de bus parkeren moeten we verder lopen dan gewoonlijk, om bij de tempel te komen, zo druk is het.
Bij de tempel is het een kleurijk geheel, hier lopen de vrouwen in prachtige sari’s en punjabi’s, de traditionele kleding. Mannen sjouwen Kavadi’s, die zijn vastgemaakt met metalen haken op hun rug, wangen doorboord met metalen pennen, piercingen over hun hele body. Deze mannen lopen in een trans zo’n dertien kilometer, terwijl hun familie hen onder kontrole houdt en tevens bidden om kwade geesten te verdrijven, zodat er geen ongelukken kunnen gebeuren. Veel mannen en vrouwen zijn versierd met oranje bloemen- kransen om hun hals, die ze dan weer offeren aan hun goden.
Voor en rondom de tempels zie je marktkramen met heel veel kitsch, afbeeldingen van hun goden, potten en pannen, veel muziek en dvd’s met de Bollywood films. Het is echt een spektakel, een kans die je eens in je leven krijgt om zoiets mee te maken.
Met zoveel bezoekers op deze heilige plaats, ligt er overal zwerfvuil van etenswaren, plastic bakjes, lege flesjes, het is uitkijken waar je loopt, om niet uit te glijden.
Terwijl mijn gasten nog onder de indruk zijn van wat ze allemaal hebben gezien,
neem ik ze mee terug naar de bus, iedereen loopt achter mij aan en ik kijk steeds om of ik de groep nog bij elkaar heb, tot ik een stel mis. De andere gasten laat ik door lopen en ik loop terug. En ja hoor een vrouw van mijn groep is uit gegleden en heeft haar voet bezeerd. Intussen is zij al overeind gekrabbeld en zegt, ohhh het valt wel mee, ik struikelde over een ongelijke steen, maar het gaat wel. Langzaam loop ik met haar en haar man naar de bus om naar onze volgende bezienswaardigheid te rijden. Hier kan kan ze echter niet meer goed uit de voeten en blijft in de bus zitten.

Ik vind het beter dat we naar een hospital gaan, om het voor het zekere maar even na te laten kijken. Bij het hospital aangekomen vraag ik een rolstoel, zodat ze niet strompelend naar binnen hoeft. Nadat de dokter heeft gekeke en gevoeld, worden er foto’s gemaakt.
Vrij snel krijgen we al uitslag van de dokter. Uw voet is op twee plaatsen gebroken en zal in het gips moeten en u mag er voorlopig niet meer op staan of mee lopen . Ze probeerd nog wat tegen te stribbelen en zegt, over twee dagen gaan we de jungle in, naar Taman Negara, kan ik dan mee. Helaas, dat zal niet gaan, geeft de dokter als antwoord.

Nog voor ze haar hotel had gezien krijgt ze de mededeling, terug naar Nederland.
Weer dertien uur vliegen en een enorme jetlag, wel met foto’s van een gebroken voet, een van de weinige souveniers, die ze overhoudt aan een vakantie in Maleisie.

Bert

Copy write © 2007 Bert Peters All Rights Reserved.

Een eerste dag op rondreis

Zondag, om vijf voor zes in de morgen sta ik op de airport en kijk op de monitor hoe laat mijn gasten uit Amsterdam aankomen.
Tot mijn schrik zie ik dat het vliegtuig al is geland, om tien over vijf..

Ja hoor de eerste gasten staan al op me te wachten, ik ben dus te laat. Het toestel werd pas verwacht om vijf over half zeven.
Gelukkig verloopt alles verder goed en heb de groep snel bij elkaar, we kunnen naar de bus.

Een gemengde groep, wat ouder en jonger, diverse pluimage, m’n ark is weer gevuld.
Als net iedereen denkt “we gaan naar het hotel” krijgen de gasten van mij te horen dat we eerst naar de Batu Caves gaan en daarop volgend een stadstoer. Of dit de gasten erg tegenvalt weet ik niet, helaas heb ik geen andere keus.

De eerste kennismaking met Maleisie voor de gasten, is een koffie stop.
Koffie voor een ringget ( nog geen 20 euro cent) , dat is nog eens een leuk prijsje, om mee te starten.

Batu Caves, een Hindoe tempel in een grot, met twee honderd twee en zeventig treden klimmen, zijn de gasten gelijk goed wakker, na een vlucht van haast twaalf uur en ze moeten
nog wennen aan een tijdsverschil van zes uur met Nederland.

Het is nog niet zo warm, en zie mijn gasten nog met jasjes en vestjes, nou dat zal snel veranderen, wanneer de zon goed is door gekomen.
Na de stadstoer, geef ik de gasten lunch tijd in de Twin Towers, waarna we eindelijk naar het hotel gaan.
Iedereen is het zat en zijn blij wanneer ze een kamer hebben,

Op de kamer gekomen denken ze alleen maar aan een douche en een bed, (hoewel dat niet verstandig is)

Zeven uur in de avond, iedereen is weer wakker ( of ze fit zijn? ik denk het niet”) en staan in de lobby te wachten om naar ons welkoms diner te gaan, met een groot buffet en waar traditionele dansen worden opgevoerd.
Na het diner nog een foto stop bij de Twin Tower, die prachtig verlicht is en schitterd in de avond .

Dan terug naar hotel.
Ja, naar bed.
Eindelijk slapen!

Copy write © 2007 Bert Peters All Rights Reserved.

Het begin

Donderdag 31 mei.
Vandaag begin ik met een nieuwe weblog, waarin ik zal schrijven over mijn reizen en belevenissen in Maleisie.
Tevens schrijf ik hier verhalen en vertellingen, over het leven in een multi-cultureel land.
Om op deze manier de lezer een indruk te geven hoe het leven is in aziatisch, tropisch land.
Maleisie een ontwikkeld en modern land, een land wat zich duidelijk economisch kan meten met een Westerse wereld.
Een land met vele gezichten en gebruiken.
Ik hoop dat mijn lezers hier veel plezier aan zullen beleven.
Bert

Copy write © 2007 Bert Peters All Rights Reserved.